فکر

فکر کردن چیز خوبیه...
البته اگه حالت خوب باشه،اگه میزون باشی...
اگه گاهی وقتا بی دلیل به یه جا خیره نشی...
اگه هنوز با وسواس ادوکلن میخری،اگه برات مهمه چی تنته... فکر کردن چیز خوبیه...
اما...
اگه قرار باشه به یکی که نیست فکرکنی یا به جاهایی که دیگه نمیتونی بری یا به خاطراتی که دیگه نمیتونی تجربشون کنی...اونوقت فکر کردن خود مصیبته...
اصلا یه مدلی به چارمیخ میکشه روان آدمو که وقتی سعی میکنی چشماتو ببندی تازه داستان شروع میشه...
بعضی وقتا فکر کردن مثل انگشت کردن لای پره های پنکه میمونه... میدونی درد داره ولی تو اون درد کشیدن یه لذتی هست که نمیشه انجامش نداد...
فکر کردن چیز بد خوبیه...

فرهاد...